Autorzy kolejnych tomów prezentują dramatyczne losy Łodzi i łodzian, rozgrywające się w cieniu wielkiej polityki i małych dramatów. Prowadzą czytelnika po historii miasta nad Łódką, pokazując mu powojenne realia oraz dzieje miasta w okresie stalinowskim, w czasach siermiężnego socjalizmu Władysława Gomułki, w dekadzie konsumpcjonizmu Edwarda Gierka czy wreszcie w gorącym okresie lat osiemdziesiątych. Nie unikają tematów trudnych – pokazują cichą grozę systemu komunistycznego.
Ich uwadze nie umykają jednak obszary, gdzie życie codzienne – mimo trudności, opresyjności systemu, nieraz absurdów – toczyło się normalnie. Wolny czas, moda, luksus, kultowe miejsca – o wszystkim tym przeczytamy w kolejnych książkach. To także historia o wielkich wizjach, które wówczas nie mogły być zrealizowane w takim zakresie, jak dziś to się odbywa. To wreszcie opowieść o łódzkich kobietach, niezłomnych, cichych bohaterkach pracujących w zakładach włókienniczych, które przez lata były fundamentem tego miasta, które również nie bały się strajkować.
Serię otwiera publikacja Czwarta stolica. Kiedy Łódź rządziła Polską (1945–1949) autorstwa Przemysława Waingertnera. Książka przedstawia historię Łodzi w krótkim, lecz niezwykle barwnym okresie pierwszego pięciolecia po zakończeniu wojny, kiedy to przejęła funkcję stolicy Polski po zrujnowanej Warszawie. Kolejne rozdziały odsłaniają różne oblicza ówczesnej rzeczywistości: brutalne przejmowanie władzy przez komunistów, powojenny rozwój miasta, czy wreszcie kulturalny boom, jaki przeżyła Łódź po II wojnie światowej jako przystań dla ludzi nauki, kultury i sztuki.
Kolejne tytuły opisują charakterystyczne dla danych okresów zjawiska. Grzegorz Mnich w książce Stalinowska codzienność. Łódź w latach 1949–1956 ukazuje krwawe represje urzędu bezpieczeństwa, życie codzienne mieszkańców z kolejkami do sklepów, głodowymi zarobkami, powszechnym brakiem towarów, wreszcie protestami społecznymi o podłożu ekonomicznym i politycznym.
Czytelnicy, którzy zastanawiają się, czy w Łodzi doby gomułkowskiej zostało coś jeszcze z ducha „ziemi obiecanej” oraz czy po tym okresie pozostało jakieś godne uwagi dziedzictwo, powinni sięgnąć po książkę Krzysztofa Lesiakowskiego Gomułkowska rzeczywistość. Łódź w latach 1956–1970. To nie tylko okres postalinowskiej odwilży i nadziei z tym związanych, ale również czas niedosytu i zawodu, stałego rozmijania się potrzeb z możliwościami, zarówno w sferze konsumpcji, jak i inwestycji.
Dla pokolenia z rozrzewnieniem wspominającego okres lat siedemdziesiątych – przez wielu łodzian pamiętany jako czas największego rozkwitu Łodzi w historii PRL i dużych nadziei, ciekawostką będzie książka Gierkowska "prosperita". Łódź w latach 1971–1980 Witolda Jarno, dzięki której czytelnik będzie miał możliwość bliższego zapoznania się z dziejami miasta w jakże specyficznej dekadzie.
Wreszcie karnawał solidarności i noc stanu wojennego – wydarzenia ciągle budzące emocje i żywo dyskutowane w rozmowach prywatnych, jak i w dyskursie publicznym, staną się bohaterami książki Leszka Olejnika Festiwal Solidarności. Łódź w latach 1979–1989, która zamyka serię.
Seria „Łódź w PRL. PRL w Łodzi” młodszych odbiorcom pozwoli zapoznać się z historią najnowszą i skonfrontować ją ze stereotypowymi wyobrażeniami na temat PRL-u. Tym starszym pozwoli przypomnieć sobie na nowo czasy młodości. Dla wszystkich zaś to świadectwo funkcjonowania społeczeństwa w realiach politycznych panujących w bloku państw wschodnich od 1945 do 1989 roku.
Więcej: https://wydawnictwo.uni.lodz.pl/serie/seria/lodz-w-prl-u/
