Na Cmentarzu Wojskowym  św. Jerzego w Łodzi przy grobie Tadeusza Walczaka uczestnika powstania wielkopolskiego, spotkali się przedstawiciele magistratu, weterani ze Związku Żołnierzy Wojska Polskiego oraz nauczyciele i dyrekcja  Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego im. Powstańców Wielkopolskich. W uroczystościach wzięła udział  synowa powstańca Alicja Walczak wraz z wnukami. 

Znicze zapłonęły  również na grobie uczestnika powstania wielkopolskiego Franciszka Krawca, a także na cmentarzu katolickim św. Wojciecha  przy ul. Kurczaki, na grobie Zygmunta Graczyka, podporucznika Powstania Wielkopolskiego. 

Powstanie wielkopolskie  wybuchło 27 grudnia 1918 roku w Poznaniu. W ciągu stycznia i lutego 1919 roku powstańcy wyzwolili spod panowania niemieckiego dawną prowincję poznańską. Powstanie było znakomicie przygotowanie i dowodzone. Lotnisko niemieckie w Ławicy powstańcy zdobyli w ciągu 20 minut tracąc, tylko jednego człowieka. Zdobyli kilkadziesiąt niemieckich samolotów. 

Tadeusz Walczak urodził się w 1899 r. Od najmłodszych lat zaangażowany był w ruch harcerski.  W 1916 r. wstąpił  do P.O.W.,  a w roku 1918  opuścił dom rodzinny i udaje się do Łodzi. Tu w biurze werbunkowym zostaje przyjęty jako  ochotnik do wojska, następnie skierowany do Warszawy rozpoczyna edukację w szkole podoficerskiej. Bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie, a potem zostaje oddelegowany do Poznania wraz z grupą mającą organizacyjnie wspomagać powstańców wielkopolskich. W potyczce po Szubinem zostaje ranny. Po powstaniu bierze udział w  obronie Lwowa, gdzie ponownie odnosi rany i trafia do szpitala. W stopniu sierżanta został przeniesiony do Łodzi jako podoficer zawodowy. W roku 1938 oddelegowano go do Warszawy do V Pułku Lotniczego na Okęciu, gdzie pracował do wybuchu wojny. W trakcie wojny wraz z rodziną przebywa w Warszawie. Jego starszy syn, 18- letni harcerz Mirosław Walczak,   ginie 2 sierpnia 1944 r. w powstaniu warszawskim podczas walk pułku Baszta na  Mokotowie.

Po wojnie Tadeusz Walczak wraz z rodziną przenosi się do Łodzi, gdzie wstępuje do wojska i w stopniu podporucznika zostaje na krótko oddelegowany na Ziemie Odzyskane. Po powrocie do Łodzi pracuje w służbie naziemnej lotnictwa na Lublinku. Z wojska, na skutek złego stanu zdrowia, zostaje w 1949 przeniesiony w stan spoczynku. Awansowany do stopnia kapitana. Wielokrotnie odznaczany, w tym za udział w powstaniu wielkopolskim.